Ze overleed met de foto op haar nachtkastje

Column: Bart Bosch

Elke week verzorgt Stichting Gilat interactief kindertheater in diverse ziekenhuizen. Dat is mooi, nee, dat is geweldig maar wat houdt die interactie nou eigenlijk in. Veel kinderacts pretenderen interactie te hebben met de kinderen tijdens hun voorstellingen maar in de meeste gevallen gaat dat niet verder dan, “Doe allemaal eens je handen omhoog, klap eens mee” een beetje gillen of helpen bij een truc. Dat is prima en daar wil ik niks op af doen maar wij streven naar meer.

Bij het schrijven van de eigen voorstellingen van Stichting Gilat, en dan gaat het om de voorstellingen met Max & Jet, wordt direct rekening gehouden met de interactie die we graag willen zien tussen de kinderen en de acteurs. Het is een essentieel onderdeel van de voorstellingen van Stichting Gilat. De acteurs moeten daar waar mogelijk is een stapje terug doen om de zieke kinderen tijdens de voorstelling zoveel mogelijk te laten shinen. Daar worden onze acteurs ook op getraind en daar worden onze voorstellingen op geschreven. Het kan zelfs gebeuren dat een kind de rol van Max of Jet overneemt en dat is voor ons het hoogst haalbare.

Het is al weer een tijd geleden dat er een ernstig ziek meisje naar de voorstelling kwam. Ondersteund door haar moeder en met de uitnodiging in haar hand kwam ze het Gilat Theater binnen. De voorstelling stond in het teken van sprookjes en met plezier keek het meisje naar onze Jet die de rol van Roodkapje aannam. Ze vond het geweldig en moest ontzettend lachen en deed alle gebaren van Jet na. Vanaf de zijkant sloeg ik dat gade en gelukkig hadden onze Max & Jet het ook direct in de gaten. Lang werd er niet nagedacht door de acteurs en binnen 2 minuten stond het meisje als Roodkapje in de voorstelling en kreeg Jet de dankbare taak om als boze wolf verder te gaan. Het lieve meisje dat door haar ziekte niet goed verstaanbaar was en minder mobiel speelde een geweldige Roodkapje en bezorgde alle aanwezigen een lach en een traan. Ze ging zelfs zo op in haar rol dat het verhaal een hele andere wending kreeg en Roodkapjes grootmoeder uiteindelijk de boze wolf op at. Aan het einde van de voorstelling kreeg ze een oorverdovend applaus en verliet al zwaaiend samen met haar familie het Gilat Theater. Nu ik er aan terug denk krijg ik nog kippenvel.

Ik denk dat het twee maanden later was toen er een vrouw tijdens het opbouwen van één van onze voorstelling het theater kwam binnenlopen. Ik herkende haar niet meteen maar toen ze een foto uit haar tas pakte en deze aan mij gaf wist ik het. Op de foto zag ik een lachend meisje in de rol van Roodkapje. Er viel even een stilte en ik begreep het. De moeder van het meisje gaf me een kus en wilde me bedanken zei ze, voor één van de mooiste momenten die we haar dochter nog hebben gegeven in de laatste fase van haar leven. Ze vertelde dat haar dochter zo graag toneelspeelde maar een hoofdrol had ze nog nooit gehad en die kreeg ze tijdens onze voorstelling. Het meisje is twee weken na deze voorstelling overleden met op haar nachtkastje de foto van zichzelf in de hoofdrol als Roodkapje. Een hoofdrol in een prachtig sprookje maar dit keer helaas zonder, En ze leefde nog lang en gelukkig. De foto ging weer zorgvuldig in de tas van de vrouw en we namen afscheid. Ik besefte me maar al te goed dat deze foto, waarop een moment is vastgelegd uit één van onze interactieve voorstellingen, nog jarenlang een dierbare herinnering zal blijven.

       Bart Bosch