Hij stak z’n vinger op en zei….

Column: Bart Bosch

Het was een dinsdag zoals alle dinsdagen. Precies om 13.30 uur liep ik met al mijn spullen het Emma Kinderziekenhuis AMC in Amsterdam binnen. Het beloofde een leuke middag te worden. Want namens Stichting Gilat had ik een fantastische act weten te boeken. Een act vol humor, interactie en lekkere liedjes. Een act waarvan kinderen samen met hun familie heerlijk kunnen genieten. Toen ik de lift uitkwam op de 8e verdieping sloeg ik met m’n volgepakte karretje linksaf en daar, bij het Gilat Theater stond een klein mannetje op me te wachten. “Hoi Bart” riep hij en kwam op me afrennen alsof hij er al uren stond. Ik kende hem want de weken ervoor was hij samen met zijn papa, mama en broertje geregeld te gast geweest tijdens onze voorstellingen. Nou ja, te gast. Hij was meer één van de artiesten. Want bij elke show greep hij zijn kans om mee te doen, en die kreeg hij. Met een lekkere brede grijns op zijn gezicht vroeg hij wie er vandaag zou komen optreden. Ik gaf hem een hand en samen liepen we naar de vitrinekast waar onze poster hing met het optreden van de dag. Ik tilde hem op en hij begon meteen te juichen. Hij zag door de kleurtjes direct dat het een vrolijke voorstelling zou worden en rukte zich los om weer op eigen benen te staan. Zonder iets te zeggen rende hij weg en in de verte hoorde ik nog iets van,” tot straks”.

Een uurtje later had de artiest zijn decor opgebouwd, het geluid getest en de rode loper was zoals elke week uitgerold voor het ontvangst van het publiek. Ik was bezig met het instellen van het licht toen mijn vriendje vrolijk en wel het theater binnenkwam huppelen. Het viel me op dat hij alleen was. Na een luide “Hoi Bart” ging hij zitten en groette vrolijk en vol spanning alle andere kinderen en familie die binnen kwamen. Zelfs bij het binnenkomen van een ziek kindje in bed twijfelde hij geen moment en hielp mee.

Precies om 15.00 uur begon de voorstelling en ik heette iedereen welkom in het Gilat Theater. Ik stond op het punt de act van de dag aan te kondigen toen mijn kleine vriend zijn vinger omhoog stak. Om hem niet gelijk de hoofdrol te geven liet ik hem even wachten, maar dat was voor korte duur. Met een luide stem en licht Amsterdams accent vertelde hij dat zijn vader en moeder nu een gesprek hadden met de dokter en dat ze zouden horen of z’n broertje doodgaat. Vandaar dat ze er niet bij waren.

Ik kreeg een brok in m’n keel en zei zoiets van, “ Nou, afwachten dan maar en laten we hopen dat alles goed komt”. Ik kondigde de artiest aan en ging zitten. Van de voorstelling heb ik niet veel meegemaakt want ik kon het beeld van die vader en moeder met dat kleine broertje bij de arts maar niet uit m’n kop zetten. Wat ik wel zag was mijn kleine vriendje die tijdens de voorstelling hele andere dingen aan z’n hoofd had. Hij speelde, danste en zong mee en kon even vergeten waarvoor hij in het ziekenhuis was.

De week er na heb ik het jongetje en zijn gezin niet meer gezien en wat daar de reden ook van is….Ik ben blij dat we met onze interactieve theatervoorstellingen zoveel afleiding aan kinderen in het ziekenhuis kunnen bieden. Een afleiding die zo hard nodig is.

Bart Bosch