Hij kon het beeld niet loslaten

Column: Bart Bosch

Ongeveer drie keer per jaar komt namens Stichting Gilat de acteur Ton Meijer een verhaal van Aadje Piraatje vertellen voor de patiëntjes en familie in de ziekenhuizen. Hij doet dat op onnavolgbare wijze en de kinderen en familie hangen aan zijn lippen, en eerlijk gezegd ik ook, elke keer weer. Door de manier waarop Ton vertelt vergeet je alles om je heen en voordat je het weet sta je naast hem om mee te doen. Ik vergeet nooit de keer dat ik samen met Ton het Sophia Kinderziekenhuis in Rotterdam binnenkwam en er direct een moeder op hem afliep. Ze vertelde dat haar zoontje boven op De Intensive Care lag en ze zou het fantastisch vinden als Ton even mee zou lopen om op z’n TON MEIJER’S iets te vertellen. Het jongetje was gisteren opgenomen en had echt even een afleiding nodig. Ton liep gelijk mee en heeft denk ik zijn improvisatie knop ingedrukt en iets moois verteld. Ik mocht niet mee dus het blijft gissen. Na twintig minuten kwam er een compleet andere Ton op me aflopen. Hij was ontdaan en de tranen stonden hem in de ogen. Dat verbaasde me want Ton is wel wat gewend en treedt zowel in Nederland als in het buitenland op voor verschillende doelgroepen waaronder ook zieke kinderen. Ton vertelde me dat het jongetje waarvoor hij naar boven was gegaan volledig verbrand was door kokend water dat ie over zich heen had gekregen en dat de kans van overleven vrij klein was. Het enige dat hij van het jongetje had gezien waren zijn ogen en mond, de rest was ingepakt in verband. Het was Ton nog wel opgevallen dat ondanks de verschrikkelijke pijn, het jongetje toch nog kon glimlachen. Bij het verlaten van De IC afdeling kon Ton het beeld van het jongetje niet loslaten, niet vergeten, en dat terwijl hij nu op het punt stond om hier beneden in de hal van het ziekenhuis een vrolijke voorstelling te geven. De grote groep kinderen zat al klaar. Zoals ik al aangaf is Ton een vakman en speelde hij een geweldige voorstelling waarbij enorm werd gelachen al zag ik vanaf een afstand en niet merkbaar voor het publiek een net iets andere Ton. Achteraf hebben we nog even gepraat en misschien was het beter geweest dat de moeder van het jongetje vooraf even had aangegeven wat Ton te wachten stond toen hij het IC kamertje binnenliep. Dan had hij zich daarop kunnen voorbereiden.

Weken lang kon Ton het beeld niet loslaten van het kleine jongetje in het verband en weken lang heeft Ton bijna dagelijks zijn zus opgebeld met het verzoek goed op te letten dat haar kinderen niet met heet water zouden knoeien.

Het was bijna een jaar later toen Ton zijn voorstelling ergens in het land speelde. De zaal zat vol en er werd verschrikkelijk gelachen. Na de voorstelling kwam tijdens het opruimen een moeder op hem aflopen met aan haar hand een jongetje. Ton ziet veel kinderen en herinnert ze echt niet allemaal maar in dit geval viel het kwartje gelijk. Een rilling ging door hem heen en gelukkig kon hij zijn tranen bedwingen. Voor hem stond het jongetje waarvan hij zich zo vaak had afgevraagd hoe het met hem ging en of hij nog wel in leven was. En daar stond hij, zonder verband en met een grote grijns. Het jongetje liep op Ton af en gaf hem een kus en bedankte hem voor het leuke verhaal dat hij had verteld toen hij in het ziekenhuis lag. Het werd een emotioneel en toch ook weer een leuk gesprek, op z’n Ton’s. Bij het afscheid keek de moeder van het jongetje Ton indringend aan en bedankte hem nogmaals. Ze gaf aan dat het verhaal dat Ton vertelde, de aandacht die hij het jongetje had gegeven en de glimlach die het uiteindelijk opleverde, had bijgedragen aan het beter worden van haar zoontje.

Toen Ton mij dit verhaal vertelde voelde zelfs ik een trots gevoel omdat hij die dag in het ziekenhuis namens Stichting Gilat aanwezig was. Zo zie je maar weer wat theater voor invloed kan hebben op een ziek kind en het eventuele herstel.

Na het gesprek hebben Ton en het jongetje nu nog maandelijks contact met elkaar en gaat het naar omstandigheden geweldig.

Bart Bosch