Een knuffel in de hoofdrol!

Column: Bart Bosch

Soms lijkt het onmogelijk om een kind te betrekken bij de voorstelling. Wat de artiest ook doet, het kind wil niet kijken, houdt zijn of haar mond niet of gaat gewoon weg. We vinden dat natuurlijk helemaal niet erg want als een kind maar één minuut geniet dan zijn wij, van Stichting Gilat al dik tevreden. Zieke kinderen hebben nou éénmaal een andere energie en vaak een hele korte concentratie. Toch blijft het een uitdaging om juist zo’n kind wel te betrekken bij de voorstelling en als het uiteindelijk toch lukt dan ervaren we dat als een enorme overwinning.

Ik kan me nog goed een voorstelling in het ziekenhuis herinneren waarbij de zaal behoorlijk vol zat. Het was een voorstelling waarbij er een bekend character (een handpop) de hoofdrol had en deze werd bespeeld door de poppenspeelster. De poppenspeelster vertelde eerst een kort verhaaltje en dat ging prima, totdat ze de pop er bij haalde. Ze pakte de pop uit een koffer, gaf het een leuk stemmetje, toen er een meisje op de eerste rij ‘Janneke’ begon te roepen. De poppenspeelster ging er direct leuk op in en liet de pop met het gekke stemmetje het meisje direct begroeten. “Hallo, wat leuk dat jij er bij bent, heet jij Janneke?” Het meisje zei niets meer en ook haar ouders keken verbaasd en wisten even niets te zeggen. De poppenspeelster dacht daarna weer ongestoord verder te gaan met de voorstelling. Ze was nog geen minuut verder of het meisje begon weer te roepen, “Janneke”. De poppenspeelster dacht, ‘Laat maar even’, en ging verder met de voorstelling maar dat was van korte duur. “Janneke doen”, riep het meisje, “Janneke doen”, en in één hand hield ze haar knuffel hoog in de lucht. De poppenspeelster gaf nu niet de pop een gek stemmetje maar reageerde met haar eigen stem op het meisje. Al gauw bleek dat Janneke de naam van de knuffel van het meisje was en het knuffeltje zelf was een varkentje. Nu alle aanwezigen kennis hadden gemaakt met Janneke het varken en het meisje er iets meer ontspannen bij zat was het voor de poppenspeelster het moment om de draad weer op te pakken en verder te gaan met de voorstelling. Ze pakte de handpop er bij, gaf het weer een leuk stemmetje en ……helaas! Vanaf de eerste rij klonk er opnieuw hard en duidelijk, “Janneke, Janneke doen”, en het varkentje werd weer hoog in de lucht gehouden.

Je zou toch denken dat de poppenspeelster er hopeloos van zou worden en zich ernstig af zou vragen hoe ze dit moest oplossen. Niets is minder waar. Op een fantastische manier gaf ze de pop met het rare stemmetje een afscheidskus en stopte hem in de koffer. Ze liep op het meisje met haar varkentje af en vroeg wat voor stemmetje er bij Janneke zou passen. Nadat ze samen met het meisje en het publiek een geweldig leuk varkensstemmetje had uitgezocht pakte ze voorzichtig het knuffeltje van het meisje af en ging weer op haar kruk zitten. Samen speelde ze met Janneke het varkentje de hele voorstelling en het was voor alle aanwezigen geweldig. Er werd gezongen, gedanst en het meisje zag haar varkentje dingen doen die ze nooit had gezien. Na de voorstelling was het varkentje zo populair dat er zelfs kinderen op de foto met Janneke het varkentje gingen. Uiteindelijk ging het meisje samen met haar varkentje moe maar voldaan weer terug naar haar kamer.

Toen iedereen weg was gaf ik de poppenspeelster een hand en complimenteerde haar met die fantastische oplossing. “Dit maakt mij nou zo ongelofelijk blij. Dit is nou zo’n voorstelling die ik me jaren later nog kan herinneren, zei ze, en er biggelde een traan over haar wang. Na de traan begon ze verschrikkelijk te lachen en deed ze alleen voor mij nog één keer de stem van het varkentje na en zei, “Zo, ik ga naar huis”.

Je zult begrijpen dat deze geweldige artiest namens Stichting Gilat inmiddels al vaker voor de kinderen in het ziekenhuis heeft opgetreden.

Bart Bosch